Ook welkom aan de mede-hoofdrolspelers Robrecht Van der Thoren en Gilles De Schryver,
Beste collega’s uit schepencollege en gemeenteraad,
Voorzitters en Bestuursleden van onze Adviesorganen,
Beste gewezen Meest verdienstelijke Lokeraars,
Geachte aanwezigen,
Vandaag reiken we de zestiende trofee voor ‘Meest verdienstelijke Lokeraar’ uit. De zestiende al. Het rijtje namen is ondertussen indrukwekkend, met een aantal serieuze kleppers tussen.
Een tijdje geleden heb ik het genoegen gehad om alle Meest verdienstelijke Lokeraars te interviewen voor een interviewboek. Daaruit is gebleken hoe passioneel zij allemaal met hun ding bezig zijn en hoe inspirerend ze zijn, elk op zijn of haar manier.
Met onze kersverse Meest verdienstelijke Lokeraar, Tom Audenaert, is dat niet anders.
Tom is een rasechte Lokeraar. (Alhoewel hij tegenwoordig veel bij zijn lief zit in Gent) Alvorens aan De Kleine Academie in Brussel zijn acteursdiploma te gaan halen studeerde hij aan het Atheneum hier in Lokeren. Het atheneum, de hofleverancier van extreem talent (ik ben daar ook geweest), maar ook Chris Van den Durpel en Willy Linthout bijvoorbeeld, zijn naar ’t Atheneum geweest.
Maar er zijn opvallend nog meer gelijkenissen tussen Tom en vorige laureaten van onze trofee. Tom, heb ik me laten vertellen, heeft in zijn heel jonge jaren nog bij Theater WEB gespeeld. Dat was de jong-volwassenengroep van De Sinfra’s. Toen was al duidelijk dat hij de theatermicrobe te pakken had en dat hij zijn weg zou zoeken in de theaterwereld. Ook Chris Van den Durpel zette in zijn jeugdjaren zijn eerste toneelstappen bij De Sinfra’s. De Sinfra’s is natuurlijk ook de toneelvereniging die jaarlijks het Parktheaterfestival mee organiseert. Zo hangt dat allemaal aan mekaar hier in Lokeren.
Maar laat ik terugkeren naar onze huidige laureaat, Tom.
Tom is amper 32, maar heeft al heel wat watertjes doorzwommen, heeft al heel wat acteerprestaties op zijn palmares. Wie de film Hasta la Vista heeft gezien mag dat zwemmen zelfs letterlijk nemen.
Tom drong dit jaar op een wel heel eigenaardige manier onze huiskamers binnen. Als levende trompet vertolkte hij in een TV-spot voor Jazz Middelheim enkele jazz-klassiekers. Caravan en Mack the Knife, als ik me niet vergis. Bij de mannen van Boss Ross gaat er nu ongetwijfeld een belletje rinkelen. Misschien kan Tom samen met ons orkest straks eens een demonstratie geven (samen met Jerome ?).
Ook in de hilarische spots voor Win for Life dook Tom op. En op het witte doek was Tom al te zien in de Helaasheid der dingen en in het najaar zal hij te zien zijn in The Broken Cirkel Breakdown, de nieuwe film van Felix Van Groeningen. En dit aan de zijde van niemand minder dan Veerle Baetens – je kan het slechter treffen.
Ook het theater kent voor Tom geen geheimen, hij werkte mee aan verscheidene producties. Onmiddellijk na zijn afstuderen trok hij door Europa met het straattheatergezelschap Compagnie Bizar. Sinds 2008 speelt hij de rol van keizer Duncan bij theater Leporello in Macbeth-branding. Ze trokken ermee naar het prestigieuze festival van Avignon.
Op televisie vertolkte Tom gastrollen in Willy’s en Marietten aan de zijde van Bart – miauwkes - De Pauw en de Neveneffecten. In Spoed, Hallelujah en Neveneffecten dook hij ook op, evenals in enkele kortfilms. Binnenkort is hij te zien in de nieuwe tragikomische televisieserie Quiz me Quick naar een scenario van Bart De Pauw. Tom zal er een hoofdrol in vertolken. Ik heb me laten vertellen dat hij er zelfs in geslaagd is om Tine Embrechts het Lokers dialect aan te leren. Van een Lokers ambassadeur gesproken.
Ik wil overigens ook de hele familie Audenaert bij deze hulde betrekken. Ook de ouders, Etienne en Marleen, hebben al vele mooie dingen voor Lokeren gedaan. In het bedrijfsleven, en recenter in functie van 'tennissend Lokeren'.
Maar, dames en heren, uiteraard is de grootste aanleiding om Tom deze prijs toe te kennen jouw werkelijk schitterende vertolking van de blinde Jozef in de succesfilm Hasta la Vista. Iedereen weet waarover ik het heb, de film kaapte sinds de première in Oostende tal van prijzen weg: de hoofprijzen op het Montréal World Film festival in Canada en het Valladolid International Filmfestival in Spanje, recent ook in Alpe D’Huez dacht ik . De film is inmiddels verkocht aan niet minder dan twintig landen.
Het taboeverbrekende verhaal is ondertussen gekend. Drie jonge mannen, allemaal met een handicap, besluiten naar Punta del Mar in Spanje te reizen, samen met hun begeleidster. Ze zijn zot van wijn en zot van vrouwen.
Spijtig genoeg hebben ze grotendeels omwille van hun handicap enkel nog maar van de wijn geproefd. Daar willen ze verandering in brengen. Ze besluiten om in Spanje, in een gespecialiseerd bordeel, El Cielo, hun maagdelijkheid te verliezen. Een zwaarwichtig thema, zegt u ? Wie de film heeft gezien staat versteld van de hoeveelheid humor, ondermeer door de zelfspot van de drie jonge mannen, waarmee dit onderwerp wordt aangepakt. Steeds respectvol.
Het is een film die inderdaad het recht op seksualiteit voor andersvaliden aankaart, maar de film is zoveel meer dan dat. Het is een roadmovie over vriendschap, over samen reizen, over scoren bij de vrouwen. Dat alles bij elkaar maakt de film voor zowat iedereen herkenbaar.
En Tom, sta me toe te zeggen, dat jouw aandeel in één van die drie – of laat ik zeggen vier – hoofdrollen verbluffend is. De regisseur zou aanvankelijk met gehandicapten werken voor de vertolking van de rollen. Uiteindelijk is hij daarvan afgestapt. Het lijkt me niet eenvoudig om in een dergelijke rol te kruipen. We weten dat je je heel secuur op deze rol hebt voorbereid. Toen ik de film zag, was ik stomverbaasd. De manier waarop je de warme, rechtvaardige en blinde Jozef neerzet kan niet anders dan de kijker bij de keel grijpen. Dat heb je dan ook gedaan. Ik moet ver in mijn geheugen teruggaan om een mooier filmkoppel te vinden dan de naar elkaar toegroeiende Isabelle De Hertogh – die de rol van Claude speelt – en jij als blinde Jozef in deze film.
De rol was ook niet zonder risico heb ik begrepen. Tijdens de eerste draaidag moest je een ferme tuimel in het water maken. ‘Had ik dan iets gebroken’, beken je in de extra’s op de DVD, ‘kon ik de rest van de draaidagen op mijn buik schrijven.’
Beste Tom,
Ik heb begrepen dat je heel veel plezier hebt beleefd aan het draaien van de film. Maar wees gerust: duizenden filmliefhebbers hebben dat ook gedaan.
In mijn persoonlijke naam wil ik je van harte proficiat wensen en jou mijn interviewboekje met jouw vijftien voorgangers overhandigen. In naam van het stadsbestuur en heel Lokeren overhandig ik jou de trofee ‘Meest verdienstelijke Lokeraar ‘, een kunstwerk van Sofie Müller. Proficiat !
Beste Tom, we gaan seffens een wijntje drinken. Voor wie de film heeft gezien: eentje met stevige tannines !
Proficiat !
Filip Anthuenis
0 reacties:
Een reactie plaatsen